و نیمه های شب یک پسر بچه زاید!!!

به شکوفه های گلابی تکیه داده بودم

                     ــ در چند کیلومتری ملکوت .....

برای اینکه دستم به ترانه های باران خورده برسد...کتابهای فلسفه و منطق را زیر پایم گذاشتم

و بلند بلند مبانی و اصول جامعه شناسی را حفظ کردم!

فوران حس ناب تنهایی

                  گیجم کرده بود

پاهایم لرزیدن

بر سطحی از بهار راه افتاده بودم

اسمان پراز درنگ بود ــ از تکه های بهشت

.............................................

..............................................................

....................هنوز صبح نشده بود که پیرمردی کتابهای کهنه اش را به نرخ روز به حراج گذاشته بود

..............ـــ روی دیوار دانشگاه

نیمه های روز عطر کاغذیه چشمهای کودکی تمام ایستگاه اتوبوس را پر کرده بود!

و ماه در جریانی از ابرها شناور بود

صدا می امد

                کسی انگار هنوز اصول جامعه شناسی را بلند بلند از بر میکرد.

                                                                                         ۳/۳/۸۷

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مثل پاورقی:متن بالا صرفا یک نوشته است بدون هیچگونه ادعای ادبی! و تنها بیانگر دم دمهای یک غروب که پیرمردی با جسارت تمام مثانه اش را روی دیوار دانشگاه خالی کرد ــ در ملا عام ــ در حالی که من  راه میرفتم بر اصول جامعه شناسی!

لبانت را که بر گونه هایم می فشری

تمام مغزم می خواهد که منفجر شود

تازه به نوش می گوید:بالا بیاور!!!

من به اندازه ی تمام نبودن هایم پر وحشتم

چگونه قلبم را که می خواهد از وجودم سرازیر شود

با قلبت که شراب مینوشد  ــ کنیاک ناب ــ میزان کنم؟

ــ باد می اید

و باد چه راحت مرا میبرد

و باران کوتاهی

تمام حضور مرا پاک میکند

ــ اسانسور

طبقه ی چهارم

و تا سقف اسمان چترگونه ی اتاقها کتاب!!

گرامافون

صفحه:

" الا ای اهوی وحشی....کجایی؟؟"

اسانسور

زمین

باد می اید

و چه راحت مرا میبرد

و چه باران کو تاهی

تمام حضور مرا پاک میکند

                 تناسگل!

دستانت را باز کن و بر حاشیه ی زمین راه برو

مرا زمزمه کن

مرا که از تمام دریچه های چشمم ماه دیده میشود

چیزی برای رقصیدن بیاور

چیزی برای فریاد شدن

و برای خوابیدن

سیاه راهی بر دهانه ی دریایی بزرگ

در اعماق نگاهم عمق بگیر

در امتداد مردمکهای بی قانونم ....خسته شو

                                             بنشین

                                            پاهایت را نیز دراز کن

                                            ارام پشت بر زمین چشمانم بگذار و

                                            چارطاق بخند...

ارکیده ها که امدند چهار مداد رنگیت را بیاور تا بکارتشان را با هم خط خطی کنیم!

هنوز مانده تا مرا در اغوش بگیری

تا زیر پنجره بیا

دیر هنگامیست برای خندیدن

اما بخند

چارطاق بخند....

شاید در سرناد خنده هایت....دوباره زمستان تکرار شود

تا شاید من هم دیگر دلتنگ نباشم!!!!

لبهایت را بر لبانم بگذار و به یاد بیاور که روزی در من دمیده ای

زنی را برهنه بر ابهای کهنه ی جهان تصور کن

و بر چشمانت مطمئن باش که این سکندری خوردن ها برای خاطر اوست...!

نامش را چنان فاش کن که

تناسب اندامش را با نگاه های دریده ات میخواهی لمس کنی

ـ دلارام!

- دلارام...

- دل ارام؟!

ـ دل...ا..رام!

-..........

و انقدر نامش را تکرار کن که به یاد زن بیاید که روزی

..روزی یا شبی؟!

...زردشت را در شبه ابی طالب بر فراز کوه جودی به صلیبش کشدن

تنها برای اینکه یک دانه گندم را برای عطش در امیختن با او

 فریاد زده بود

                     د..دل...

                        دلارام!

بیا کلا خدا را از شعرهایت .نقاشی هایت. سیب خوردنهایت و حتی زندگیت حذف کن...سارا!

بعد خلاصه کن خودت را در تمام (ادبیات معاصر)خواندن هایت

روی کاغذ های کثیف به اصطلاح سفید..... شاید توهم بازیافت شدی روزی!

~ رقص پاهایم ناشیانه است  بر فضای خالی سکوت

گیج میشوم

فکرم هنوز مچاله است....من چقدر کوچک شدم دوباره!

کاش پشت بامهای دوباره غروب خورشید را دراز میکشیدم

کاش ابرهارا.اسمان را.انجیرها را و حتی کلاغ های تنهایی را با نگاه میشمردم

بیا اصلا همه چیز را ترک کنیم و با پدر راهی رودخانه شویم

 ماهی بشماریم...خواب ها را فراموش کنیم و فضای خالی نگاه را نفس بکشیم.

تنها بمانیم....عاشق شویم

 چرا اعتراف نکردیم؟...پیراهن خاکستریت را ...این (مادیان سرخ یال)خواندنهایت را.....بیا  فراموش کنیم که روزی صد بار گناه میکنیم

 همین با خواب هم اغوشی هایم... هوس سیب خوردن هایم که هدی بخندد!

 اولین باری که مردم:گویی نجات یافته بودم از این حس گنگ تنهایی...مالیخولیا

 چه اعتراف بزرگی!!!!

            مگر نه اینکه امشب یک ستاره بیشتردراسمان نیست؟!

           گناه باید کرد....دروغ باید گفت(بلند بلند)...

           باید حتی نفس ها را مثل شکلات های دختر همسایه از اودزدیدودر رفت!

           باید جیغ کشید...ادامس خورد...مسخره کرد...گلها را لگد کرد...

           باید سرماخورد...فحش داد ...ناسزا گفت.....!

           باید طعم کال بودن را با تبهر وبا لذت خورد....لج خدا را دراورد

          به ریش فرشته هایش خندید!!!

          دیوانه مگر میشود خدا را از بودنت فاکتور بگیری؟!

          باختی...ورق ها را از نو ...برد بزن.....شاید داو بعدی بتوانی

                                                                             خودکشی کنی!

همیشه چند قدمی تا یکی شدن هست زیرا هیچ ریاضی دانی اجازه ی به هم رسیدن به دو خط موازی را نمیدهد..اری همیشه فاصله ای هست

امروز دیگر نمی چرخم....!  نه امروز که دیگر هیچ وقت نمی چرخم

نمی چرخم اما سقوط میکنم و باز در این تهوع شدید منتظر می مانم مگر بالا بیاورم ـــ این بار بودنم را!

[ تا حالا روی سطحی از اب نشسته ای تا مگر مشتی اب برداری از قطرات ماهی؟!

من به این میگویم شک

       روی اب نشسته ام "یلدا"غرق نمی شوم.....

                        اما اگر به ته مانده ی صورتم نگاه کنی جز حیرت هیچ نمی بینی....و جز شک!!!!

"در ژرفای وجودم که مینگرم گریه ام میگیرد زیرا جهانی می بینم    بی خلقت     بی خدا

                                                                                                                 گریه؟!

                                                                                        کاش لا اقل گریه ام می گرفت......

بزرگ میشوم        بزرگ میشوم      بزرگ میشوم

و بعد ته نشین میشود این حجم بزرگ شده در یک نگاه!

چقدر کوچکی سارا                  بخواب

                                         شعرهایت را هم بخوابان

امشب باد میاید     بهشت دور میشود         وتاخیر طولانی تر از همیشه

باران برای دلخوشی خدا می بارد و زمین خیس میشود در این هم اغوشی باد و ابرهای وحشی حیران!

[محض دیوانه ام

و دلم یک اسمان بلند رقص می خواهد در حاشیه ی کهنه ی دستان پدرم!

فریاد باید شد    این درد بی اشتراک را  ـــ کجایی شاملو؟!

[سبد دستانت را به سنگفرشهای خیابانها بسپار

شاید فردا            دستی داشتی پر از قطرات ناب باران

امروز جریان می گیرم و به نوش وسط رودخانه ماهی میشود

[انگار باید خدا را بوید!! همانطور که یک سیب را ...همانطور که برگهای روان را....همانطور که صدای تو را...

دلم پروانه میخواهد و یک خیز بلند از باغچه ی ذهن متروک کتابهای تلمبار شده کنار تخت!

دلم یک اسمان  میخواهد......یک بهانه برای بلند اواز خواندن....یک شکایت از انجیرهای پیر حیاط....یک غرور بر قبرستانهای بیمناک

[بزرگ میشوم    بزرگ میشوم انقدر بزرک که دیگر کسی صدای حف زدنم را نمی شنود

دیگر هیچ کسی نیست که برایم (ب ه ا ر) را هجی کند!

                  من زمستان شده ام         من سردم است

و بغضی دور از شراب فریادی بی اشتراک را برایم بهانه میگیرد

باد میاید       بهشت دور  میشود   و تاخیر طولانی

         دلخوشکی برای این روزهایم چه بود؟ دیوان دستان پدر یا سرود زنده ی مادر

من زمستان شده ام         در هجی بهار صدایت!

ّ[بخواب سارا

لالایی امشب

                  باریدن های بی پروای خداست بر زمین

                                                بخواب........

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

برهوت...

(خمار صد شبه دارم شرابخانه کجاست؟)

دچار شدم          بارهاوبارها          لرزیدم            گریستم!

حتی واژه ی بزرگی چون "خدای" را          نفس کشیدم

نشد         ـــ نشد بغضم گشوده نشد

مغزم در تمام وجودم جاریست و وجودم ...... برهوتی خالی

جز نقد جان به کف ندارم             شراب کو؟          شراب ؟!

اوار می شوم تمام لحظات تاخیر از خودم را        (دور فلسفه را خط می گیرم برای همیشه!!!!)

خودم را از خودم خالی میکنم           "متروکه می مانم"

(خنک ان قمار بازی که بباخت هرچه بودش           بنماندهیچش اما هوس قمار دیگر)

هوس قمار دیگر؟!!!

در کدام وادیم؟ سرگردان کدام گره ی کور انار های ترکیده ام که اینگونه بغض.....هوس قمار دیگر(!)

من هفت بار این وادی را بی هیچ قصد سلوکی در سرمای سخت چرخیده ام

جز نقد جان به کف ندارم شراب را ؟...  به کدامین واژه بی خسران پناه ببرم که بغضم فسون ظلوما جهولا نباشد؟      شراب کو؟      

 شرابخانه.... ـــ می گویند در همین وادی انارها ترک میخورند و من هفت چرخ میزنم

          در همین وادی              هفت بار دیگر می چرخم

 در همین وادی ... برهوت است چشمانم .دستانم برهوتی دیگر و سوزی که کف پاهایم را جاریست

هفت بار دیگر می چرخم  ــ شرابخانه؟   محکوم ام به چرخش   نقد جان به کف   .... بچرخ

انارهای وادی ... می چرخم! کویر تفت انارستان....می چرخم!  خمار صد شبه؟! بچرخ

خنک ان قمار بازی.................... هوس قمار دیگر       بچرخم؟؟؟

پاهایم گر میگیرد و من میچرخم...........سماع در برهوت این انارستان         چرخ می زنم.............

.............چرخ.............            ....چر...........................بچرخ.....

..........بچرخ خ خ ..................................شرابخانه؟! هفت بار دیگر بچرخ 

من هنوز هفت بار دیگر را باید بچرخم         بچرخم.....بچرخ....بچر....بچ.....ب هفت بار دیگر ــ از نو! 

                                                 از نو............(!)

در فقره ی بودن

دستی بردم از بهم امیختن

وقتی ملایم نسیمی اندام برهنه ی چشمانم را می سوزاند

برای چراگاه های سکوت دلتنگم وبرای خزیدن در پوست کتابهای کهنه

چقدر مجهولیم ما وقتی "ما"شدیم

بی گاه شدیم در عبور هنگامه های ترس

بیچاره فریادهای خفته در گلوگاه های سرد

باد در میان طیف طیف نور خورشید می وزد

وتکان دستهای غم برای دل سکوت

           میانه را میگیرم ...میانه را گره می زنم...میانه را می بافم!!!

چقدر که معصومانه تنهایی ــ تو

وچقدر که گستاخ است پرنده ی بی پروای نگاه ــ من

گفتم :"من"          و یادی از خاطرم گذشت

در باغ بودیم          سیبی کندم         به دندانش خستم

می گویند تمام بابل را تو گریه کردی  ـــ تو.............چقدر معصومانه تنهایی

ومن   من     من که هنوز طعم کال همان سیب زیر دندانم "سرد" می شود

                                                                                                 ــــ من !